Leczenie biologiczne w astmie może mieć pewien wpływ na wyniki badań laboratoryjnych, ale nie w taki sposób jak klasyczne leki immunosupresyjne czy cytostatyki. W praktyce klinicznej bierze się pod uwagę kilka aspektów:
- Morfologia krwi
Niektóre leki biologiczne celują w eozynofile (np. mepolizumab, benralizumab, reslizumab). Ich działanie prowadzi do istotnego obniżenia liczby eozynofili we krwi obwodowej, co jest spodziewanym i pożądanym efektem. W związku z tym w morfologii obserwuje się często eozynopenię. Nie jest to objaw niepożądany, ale marker skuteczności terapii. - Biomarkery zapalne
Terapie przeciwko IL-5 czy IL-4/IL-13 mogą wpływać na wartości biomarkerów, takich jak:
- FeNO (frakcja tlenku azotu w wydychanym powietrzu) – dupilumab zwykle znacząco obniża poziom FeNO.
- Eozynofile w plwocinie i krwi – redukcja pod wpływem terapii anty-IL-5 i anty-IL-5R.
- IgE całkowite – leczenie omalizumabem powoduje początkowy wzrost krążącego IgE (związany z tworzeniem kompleksów immunologicznych), a następnie stopniowe obniżanie jego aktywności funkcjonalnej.
- Badania kontrolne
Zgodnie z polskimi programami lekowymi i wytycznymi, przed kwalifikacją i w trakcie leczenia biologicznego wykonuje się regularnie morfologię z rozmazem, a także oznaczenia biomarkerów zapalnych, aby monitorować skuteczność i bezpieczeństwo terapii. - Parametry bezpieczeństwa
Leki biologiczne stosowane w astmie generalnie nie wpływają istotnie na klasyczne parametry badań biochemicznych (takie jak próby wątrobowe, parametry nerkowe), ale lekarze monitorują je w zależności od sytuacji klinicznej pacjenta i chorób współistniejących.
⚠️ Podsumowując: najczęstszy wpływ leczenia biologicznego w astmie widoczny jest w wynikach morfologii (spadek eozynofili) oraz w biomarkerach zapalnych (FeNO, IgE, eozynofile plwociny i krwi). Nie obserwuje się natomiast rutynowych zaburzeń w innych badaniach laboratoryjnych.